بلندگوی خاموش

فقر آگاهی

bolandgooo — Tue, 22 Jul 2008 18:43:18 GMT

این روزها روزهای خواندن تازه ها و ساختنی دوباره است برایم . هر چه تلاش می کنم بنویسم گویی دانسته هایم ته کشیده است . می روم تا بار بیشتری اندوخته کنم . بیشتر خود را دچار فقر آگاهی می دانم .از تمامی دوستان گلم که در این یک سال و اندی با هم بودیم ممنونم که بسیار آموختم ازتان. بازگشتم را نمی دانم . شاید نه . شاید هم آری . فردا را که دیده ....

حیف از خسرو

bolandgooo — Fri, 18 Jul 2008 18:31:18 GMT

روزی روزگاری پسر بچه نوجوانی بود که بازی هنرپیشه ای را بسیار دوست می داشت. پسر بچه قصه ی ما اولین بار هنرپیشه محبوبش را در تاکسی ای دید . بی آنکه بشناسدش. بقل دستش نشسته بود . هنگام کرایه دادن در حالی دیدش که یقه ی بارانی مشکی اش را با دستش مدام بالا می کشید روی گونه ها تا مثلا شناسایی نشود . آن روزها روز های خانه ی سبز هنرپیشه بود در سیما و به تصورم روزهای بعد از خواهران غریب در سینما همراه با پور احمد ....

... پس از دو روز بی خبری، حیران شدم از خبر درگذشت خسرو شکیبایی بازیگر توانای سینمای ایران . اول باورم نشد گفتم شایعه باشد شاید !

شکیبایی را با هامون شناختم و چه لذت هم می بردم با هر بار بازی اش . یادم است در جشنواره فیلم فجر و اکران " سالاد فصل " جیرانی بود در سینما عصر جدید که با خسرو شکیبایی و فریدون جیرانی هم کلام شدم لحظه ای . به یاد ماندنی آمد برایم .

بهروز وثوقی ـ از بهترین های تاریخ سینمای ایران ـ هرگاه سخنی گفت در آن سرزمین غربت نشین ها ، از خسرو شکیبایی به عنوان بهترین بازیگر سینمای ایران یاد کرد. چنین کلامی را هم خسرو شکیبایی در وصف پرویز پرستویی ـ دیگر بازیگر توانای سینمای کشور ـ عنوان کرد . وای که این چرخ روزگار چه بازی ها که ندارد .

باری ، مراد بیگ هم به دیار باقی شتافت تا یاد روزی روزگاری ، خاله لیلا و گرگ دره هم بپیوندد به خاطره هایی فراموش نشدنی .

اما خسرو شکیبایی زود رفت . نمی دانم شاید کمتر به فکر سلامتی اش بود . نمی دانم . اما این را می دانم که براستی حیف از خسرو . شایدم این بار خسرو با اتوبوس شب سفر کرد تا به صبح برسد ...

پدر

bolandgooo — Tue, 15 Jul 2008 23:50:21 GMT

روح پاکت با امیر المومنین (ع) محشور باد

خانه ی قبرت ز الطاف خداوند پر نور باد

ای چراغ زندگانی ای پدر یادت بخیر

خاطرت در باغ فردوس برین مسرور باد

یادم دادی که خوب باشم و خوبی کنم . یادم دادی جواب بدی را با بدی ندهم . یادم دادی انسان باشم و مهر بورزم . یادم دادی طرفدار حق و حقیقت باشم . یادم دادی مطالعه کنم و جستجوگر باشم. امروز اینجا نیستی اما یادت همیشه زنده است . یاد استاد همیشه عاشق. من پسر اینچنین پدری هستم و تا زنده ام در برابر نامرادی های روزگار خواهم ایستاد . چون تو یادم دادی که اینگونه باشم پدر .

لمس باد

bolandgooo — Fri, 11 Jul 2008 05:11:18 GMT

برای آنهایی که دوستم دارند اما با وجود دوست داشتن ها هم آزار می دهند ....

تو شمارش ثانیه هم

دل یه هراس تازه داشت

برای این گوش خسته هم

سمفونی یه آهنگ دیگه داشت

منو بگذار این بار دست باد

تو غبار ماتم و نگفته ها

کوبه های بی امان دشنه را

بده دست فرصتی بی انتها

دست تو خسته شد دشنه نه

دست را جانشینی دیگر است

من برای لمس باد در سفرم

بادم اما همیشه در سفر است

تو چکار کرده ای ؟

bolandgooo — Mon, 07 Jul 2008 13:33:18 GMT

وبلاگ نگاری بیشتر بچه های دانشجوی خبر پیشینه ای دارد به اندازه ی سابقه حضورشان در دانشکده خبر . شاید هم کمی کم یا بیش . پیشتر ها بیشتر هم بودند که می نوشتند . بیشتر هم دلنوشته یا شعری داشتند از احوالات زندگی شخصی خود . الان اما بیشتر می بینم که می نویسند از جامعه ی کوچک دانشگاهیشان .

به نظرم در این فاصله آموختیم از یکدیگر . گاهی هم بکار بردیم آموخته هایی را که فرا گرفته بودیم از استادان دانشکده . شخصا سعی بر این داشتم علاوه بر نگارش،تحلیلی هم داشته باشم بر خبرها و رویداد ها و نوشته ها . حال این تجزیه و تحلیل محتوای پیام نه آنگونه علمی بود که استاد ترم پیشین یادم دادند ، بلکه بیشتر تحلیلی بود از داده ها . آن هم به روش سلیقه ی شخصی . با این وجود سعی شد که منصفانه و بی طرفانه باشد .

یکی از اصول مهمی که معتقدم به رعایتش ، احساس مسئولیت در قبال گفته و نوشته ها است . بخصوص برای وبلاگ نگارهایی که نه با اسم های مستعار و ناشناس بلکه با اسم حقیقی خود می نویسند از دغدغه ها و دلمشغولی های خود . اما معتقدم حرف ها را به گونه ای بر زبان قلم جاری ساختن پسندیده است که به ضرر خود و دیگری نگردد و راهی سازنده را برای یک مجموعه دنبال کند .

این روزها دانشکده خبر در تعطیلات تابستانی خود بسر می برد . منتظر است تا بار دیگر شور زندگی را شاهد باشد در رگ هایش . براستی هم معنای دانشکده بدون دانشجو و هر دوی اینان بدون استاد رنگ می بازد . در این میان گاهی نقطه های کمبود و کاستی هم دیده می شود و گاه عنوان می شود . انتظار هم اینست که دلسوزان همت گمارند در رفع آن . چرا که جایگاه و مقام مسئول هم همین را شایسته است .

در این میان آنچه که از دید منه دانشجو (نگاه تحلیل محتوایی ) قابل ذکر آمد ، برمی گردد به انتقادهای ما . گاهی این انتقاد ها رفته است به سوی ناله و نفرین . اما باری از خود بپرسیم که در این میان از برای رشد و بالندگی ، سهم تلاش ما چه بوده است از مداومت در کار و سازندگی . به قولی ناله و نفرین کار خانم باجی شوهر مرده است ، عمو اوغلی تو چکار کرده ای ؟

پینوشت : یک توضیح :

علی رغم میل باطنی ام دو تا سه کلمه از کلام دو تن از دوستان گلم در بخش نظرات، سانسور شد . برای حفظ حرمت مخاطبان وبلاگ . با پوزش فراوان از دوستان گلم .

داستان کبوتر

bolandgooo — Sat, 05 Jul 2008 07:02:18 GMT

" قرن ما شاعر اگر داشت که کبوتر با کبوتر باز با باز نبود شعار پرواز

گم شده ایم گر میان خویشتن ، جستجویی لازم است"

روزی مردی را بود کبوتری سپید . کبوتر را بسیار دوست می داشت . برای آنکه همیشه داشته باشد کبوتر را به بازار رفت و قفسی طلایی زیبا خرید . آن را داخلش گذاشت و آب و دان فراوان بداد .

فردایش کبوتر را خونین و مالین دید . بس که از شوق پرواز کوبیده بود خودش را به میله های قفس. دلش به رحم آمد و از قفس بیرونش آورد . اما به گمان اینکه مبادا پر بکشد و دیگر نبیندش ، پرهای کبوتر را قیچی کرد تا زیاد بالا نپرد .

همان روز نزدیک بود گربه ی چاق همسایه شکمی سیر بسازد با کبوتر . کبوتر با زرنگی و اندکی اقبال این بار جسته بود و در شکاف دیوار پنهان شده بود تا صاحبش بیاید . مرد صاحب از دیدن پرهای روی زمین ریخته و فرار گربه دانست که چه گذشت بر کبوتر سپید .

روزهایی گذشت . پر کبوتر اندکی بلند شده بود . کبوتر را میل پرواز بود . روزی کبوتر به کنج بلندی آمد و خود را به پایین انداخت . بال زد و بال زد . اندکی اوج گرفت اما پر بالش هنوز آماده نبود برای پرواز . به نرمی سقوط کرد روی علف های کنار حصار خانه .

بار دیگر مرد او را یافت و این بار همت گمارد در آموزش کبوتر . تا روزی که کبوتر جلد شده بود . دیگر می پرید و اوج می گرفت .گاه می رفت و پس چند روزی برمی گشت و از دستان مرد دانه بر می داشت .

همینجوری ! فوتبال مثالی از زندگی

bolandgooo — Mon, 30 Jun 2008 07:02:18 GMT

چه می کنه این فوتبال با احساسات آدم ها !

اسپانیا سر تر بود و برد . اعتراف می کنم که حرص می خوردم با هر باری که آلمان ها خراب می کردند . اما فوتبال به واقع مثال زندگی است . برد و باخت .غم و شادی . جالب است که این معجزه ، سران ممالک را هم می کشاند به تماشای مسابقه در استادیوم های ورزشی تا به پا خیزند از صندلیشان در لحظات شادی و غم .به باورم فوتبال معجزه ای است که مرزها را هم در نوردیده است .

لحظات پس از بازی دیدنی ترین آن بود . جایی که در عین باخت و ناراحتی آلمان ها و در عین برد و پرهیز از غرور کاذب و تحقیر رقیب از سوی اسپانیایی ها ، بازیکنان دو تیم یکدیگر را در آغوشی کوتاه گرفته و جوانمردانه برای هم آرزوی بهترین ها کردند .

راستی ، این میدان های ورزشی هم از آن جاهایی است که در همه حال به پرچم ها و دوستی های انسانی حرمت گذاشته می شود . همینجوری یاد فوتبالی افتادم در جام جهانی ۹۸ فرانسه که بازیکنان دو تیم دست در گردن هم انداختند، بدور از دعواها و دشمنی های بزرگمردان و سیاسیون کشورهایشان.

روزگار دانشجویی

bolandgooo — Sat, 21 Jun 2008 21:40:18 GMT

اول : شب هنگام در حال تایپ پروژه درس ... بودم که خبرم رسید روزنامه تهران امروز توقیف شد. تعجب نکردم . انگار این گونه شنیدن خبرها عادی شده دیگر . یاد دوستی افتادم که الان چه می کند با این توقیف .

دوم : ظهر دانشکده بودم . بد غذایی بود امروز . ترتیب امضای اعتراضی اما تعجبم را جلب نکرد این هم.

سوم : یکی از دوستان آفی گذاشته مبنی بر گله گذاری که چرا به عنوان مسئول ماهنامه صدای جوهری نظری نمی دهی در مورد اعتراضات اخیر بچه ها ؟ دلم نیامد بگویم خوابی یا بیدار که من چهار ماه بیشتر است خداحافظی کردم با صدا. خداحافظی بود در پس سلامی.

چهارم : با خود گفتم دانشجوی دانشکده خبر که هستی ؟ همان که روزی عشقت بود . اعتراض بچه ها را مرور کردم باری . یاد حرفهای دکتر احمدزاده کرمانی افتادم دگر بار . همان روز که پس از ساعتی از اتاقش که بیرون آمدم چند تایی گفتنم ما را ارزان نفروشی . این هم ذهن بیمار آنهاست دیگر . یعنی زمانه جوریست که بد بین شده اند و کج اندیش .

پنجم :راستش حرفهای وبلاگ صادق چناری بیشتر از آنکه به دلم بنشیند مرا به تصور این انداخت که نکند احمدزاده کرمانی از طرف اپوزیسیون ضد حکومتی آمده اینجا و شده رییس دانشکده . فارغ از این بحث ها ، دانشگاه و دانشجو فضایی را شایسته است که در آن تضارب آرا ، برخورد در عین احترام باورها ، گفتگو و گفتمان بر پایه خرد جمعی و مناظرات سالم باشد .

ششم: یادم است که نامه ای به مسئولان نشریه ها دادند و ابلاغی که گر تا پانزدهم اسفند شماره ای ندهید لغو امتیازید و تنها صدا بود که شماره ای مختصر داد . پس از آن سی چهل تا تقاضا آمد برای نشریه اما چشم من به در خشک شد نشریه در نیامد!

هفتم: این روز ها در مقام صبر به صرافت نوشتن یک فیلمنامه افتادم . شاید تمامش کردم .

هشتم: یاد سال گذشته افتادم که در چنین شب هایی کمی کمتر یا بیشتر ، جنجالی شد از برای سهمیه ی بنزین صد تومانی . امسال اما قشر از ما بهتران دردی نیامدش از بنزین پانصد تومانی . دارندگی و برازندگی .... آنجا که روزگار چرخ مرادش برای پیشدستان می چرخد . هر چند پنج برابر دیگری هزینه کنند برای لیتری بنزین .

پینوشت ۱ : نشستی برای مباحثه

براستی چه بدی دارد اگر دکتر احمدزاده کرمانی را نشستی رودر رو بود در دانشکده خبر با دانشجویانی که خواسته و نیازهایی دارند برآورده نشده ؟ این هم می تواند سنگ محکی باشد به دور از بغض و خصم .

پینوشت ۲: نشریات دانشجویی نیازمند حمایت بیشتر معنوی و مالی اند

من شخصا به دلیل فوت پدر و احوال نا مساعد روحی ، از چندی قبل از وقوع این حرف و حدیث ها ، توانایی کار با گروه را نداشتم و پس از دریافت نامه ای مبنی بر مهلت انتشار ، با انتشار شماره ای مختصر در قالب خداحافظی کنار رفتم به امید آنکه رفع لغو امتیاز صدای جوهری هموار شود و دوستانم ادامه دهند و در نبود بد خلقی های من ، راحت تر هم کار کنند . ضمن اینکه معتقدم برای دوام کار نیاز داشتیم به پشتیبانی مالی بیش از پیش دانشکده و یا به عوض آن تخصیص امکاناتی برای انتشار .

پینوشت ۳ : صبر می خواهد این غم فراق

با خبر شدم که دوست و هم دانشکده ایمان ، ابراهیم رضایی ، این روز ها در غم فراق پدر عزادار است .ابراهیم گرامیم شاید نتوانم مثل تو حرف بزنم که براستی هم کسی در این دنیا شبیه دیگری نیست و می دانم که شاید نبینی این نوشته را، اما ابراهیم جان می دانم که کمرت شکست در این غم بزرگ چرا که غمی از این جنس را لمس کرده ام . امشب هم اولین شب جمعه ی فراق پدر است . از خدا برای آن مرحوم طلب مغفرت و آمرزش و برای تو عزیز نیز صبر و شکیبایی آرزومندم .

پیوست ۴: بحث پرچم ؟!

گویا موضوعی که در متن این مطلب نیاوردم محبوبیت بیشتری دارد در بین بچه ها !!

روزی خانم هیلاری کلینتون ـ یکی از کاندیداهای حزب دموکرات ها برای کسب کرسی ریاست جمهوری آینده ایالات متحده ـ در کمال بی شرمی گفت : "ما ایران را محو خواهیم کرد"!! محو؟؟؟؟!!!!!!!!!!؟ اما به گمانم ملت ایران بزرگ تر از آنست که هیلاری ها بتوانند محوش کنند .ما تاریخی داریم به شکوه پارسه (تخت جمشید) کلاهتان را قاضی کنید، آخر مگر درست است ملتی به بزرگی ایران را محو کردن ؟؟؟؟؟

در دانمارک به پیامبر اسلام توهین کردند (که بیجا هم کردند )مردم دانمارک باری پرسیدند چرا ؟؟اعتراض هم که شد ، دولت عنوان داشت در راستای آزادی بیان بوده . اما در واقع به ارزش ها و مقدسات میلیارد مردمی که مسلمانند توهین شد .اتفاقاتی نظیر آتش زدن و لگد کردن پرچم در بسیاری از همین کشورهای اروپایی و صاحب قدرت صنعتی دنیا هم از سوی چپ گرایان تند رو اتفاق می افتد .

به شخصه معتقدم به ارزش ها و مقدسات انسان ها باید حرمت گذاشت. اما بگذاریم بحث اولیه از روالش خارج نشود و به موضوع اصلی بحث برسیم و داستان پرچم ها را با بحث نشریه ها قاطی نکنیم .

از تمام کسانی که در رابطه با موضوع نظر و کامنت می گذارند کمال تشکر را دارم .

پینوشت ۵ : دانشکده خبر خانه ی همه ی ماست

یکی از دوستان گرامیمان صحبت تازه ای را مطرح کرده است : "در این مدت جز دروغ‌گو بودن «همه» مسئولان دانشكده خبر چیز دیگری برایم ثابت نشد. امیدوارم به شما ثابت نشود!"

ضمن اینکه معتقدم مهران فرجی از بچه های خوب و با معلومات دانشکده است ، فکر می کنم در این باره کمی هم عجولانه و اسیر احساسات ناشی از ناراحتی برای درنیامدن نشریه سخن گفته.این سخن را درباره ی رییس و معاونان دانشکده (همه ی مسئولین ) تعبیر بر دروغ گو بودنشان خطاست :

به شخصه دانشکده خبر را خانه ی خود و مسئولین دانشکده را بزرگان خانه ی خود می دانم و احترامشان را از سوی خودم ( بچه ای از این خانه ) واجب . یکی از این معاونان، استاد ارجمندم سرکار خانم رفعتی هستند که براستی هم پایه گذار این خانه و مادر دانشکده خبر است . همچنین دیگر معاونان دانشکده خبر : سرکار خانم اله داد ، آقای یامین پور و آقای مهندس بهاروند . مطمئنم هم مهران فرجی گرامیم و هم دیگر دوستان زحمت های مسئولان دانشکده را قدر دان خواهند بود .

به تصورم دکتر احمد زاده کرمانی نیز به این کلام ها انگشت صحت بگذارد .

پینوشت ششم : کلام آخر

امید است با تدبیری بزرگ منشانه دیگر اخبار ناراحتی را نشنویم و بار دیگر برگردیم به روزگار با نشاط رونق نشریه های دانشکده خبر.

یکی از دوستان در پیامکی نصیحتم کرد به درس خواندن و گرفتن مدرک بالاتر و پرهیز از این صحبت ها . ضمن اینکه اذعان دارم وظیفه ی اول دانشجو درس خواندن است و هم گرفتن مدرکی بالاتر ، تصور می کنم صرف داشتن مدرک و حفظ چند مطلب کافی نیست برای تربیت دانشجو . دوست عزیزم : من اگر به فعالیت نشریه ها اصرار دارم به این سبب است که منه دانشجو در حین درس با فعالیت ها و پیاده کردن درس های آموخته شده در رسانه ی مکتوب ، به رشد بیشتر حرفه ای برسم .چه بدی دارد این فعالیت ها مثال کارگاه یا آزمایشگاه گردد ؟ هزینه اش هم کمتر است در قیاس با آزمایشگاه هایی برای رسانه های تصویری . این نشریه ها آزمون و خطای دانشجوی خبر خواهد بود تا در آینده هم کمتر به خطا رود . همین !

زیاده گفتنم هم ببخشید که جسارت است . دیگر کلام آخر بود !

ازدواج

bolandgooo — Sun, 15 Jun 2008 08:28:18 GMT

^{خوب است اول بخوانید لینکی را در مورد}^{ازدواج اجباری}

^{حقیقت موضوع در جامعه ی ایرانی در نگاهی به آمارهای ثبت شده ، به ویژه در کلان شهرهایی چون تهران ،حکایت از بالا رفتن سن ازدواج ، کاهش ثبت ازدواج و افزایش ثبت جدایی هاست.کمبود شغل ، افزایش تقاضا برای کار ، بالا رفتن هزینه های اولیه ی زندگی و عدم توانایی جوانان از بر آمدن هزینه ها ، سیر تصاعدی قیمت خانه ها و دلایلی که شما می دانید و من بی خبر نمی دانم ! سبب ساز این معضل است . به قولی زمین و آسمان و فلک در کارند تا این روند را پایانی نباشد .}

^{راستی چند درصد خبرنگاران جوان متاهل شده اند ؟ جالب است که کمتر خبرنگار اجتماعی در ایران هم به این موضوع می پردازد. مشکلات واقعی را نمی توان در لا به لای روزنامه ها دید این روزها . بازتاب رفتار جامعه شده است روزنامه ای تصویری .}

^{نظر شما چیست ؟ راهکاری ارایه بدهید .}

روز آشتی ملی با فوتبال ملی

bolandgooo — Sat, 07 Jun 2008 21:21:18 GMT

بازوبندهای مشکی :

روزی که در ایران ، مردم در عزای دخت پیغمبر اسلام بودند و از نذر و نیاز خود یکدیگر را می ساختند به نوعی ، در امارات عربی ، بچه ها با بستن بازوبندهای مشکی به کارزار رفتند با نیت پیروزی .

خلیج همیشه فارس:

نیاز فوتبال، برد بود این بار. تیم ملی فوتبال ایران هم پیروز میدان شد . آنهم در میدان نبرد امارات متحده عربی . مردم ایران به دو دلیل تشنه ی این پیروزی بودند به گمانم . اول آنکه برای بسته نشدن روزنه ی صعود به دور بعدی مقدماتی جام جهانی و دوم پیروز شدن بر اماراتی که تصور باطل کردن نام خلیج همیشه فارس را دارد . زهی خیال باطل.

فریدون مرد میدون :

شیربچگان ایرانی این بار فریدون خود را هم با خود بردند به جنگ دیو چند سر. این بار فریدون را با چهره ای جدید و موهای کوتاه دیدیم و چقدر هم لذت بردیم از گلی که فقط از یک حرفه ای بر می آید.

علی دایی مردی برای تمام فصول جسارت :

در لحظه ای که تمامی چشمها به نیمکت ایران دوخته شده بود تا که چه کسی تعویض اول خواهد بود ، در کمال تعجب حاج صفی ۱۸ ساله جایگزین مرد میدون ایران شد . براستی کدام مربی جز علی دایی ، شهامت و جسارت میدان دادن به یک نوجوان بی تجربه را آنهم در میدانی که هر لحظه اش می توانست دشنه ای باشد بر گردن مربی ، را دارد ؟ جالب آنکه با آمدن یک ۱۸ ساله نظم دفاعی تیم هم به واسطه ی جنگندگی بیشتر ، بهتر هم شد .آمدن نیکبخت و جباری هم گر چه کمی دیر بود اما موثر آمد . بار دیگر علی دایی ثابت کرد نظم و دیسیپلین مورد نظرش را نمی فروشد به نام های بزرگ .

این تیم ، تیم ایران بزرگ نیست :

تیم بزرگ با نام های بزرگ است که بزرگ می اندیشد و بزرگ تدبیر می کند در میدان های بزرگ . در این مسابقات خلا بازیکنانی چون هاشمیان ، مهدوی کیا ، کریمی و حتا مبعلی ، آندرانیک و رضایی چیزی نیست که عصای دست دایی و تیم ملی در میدانهای حساس جهانی شود .

سیستم نوین بهتر است یا سنتی :

برخلاف بازی های قبلی که تیم ایران با سیتم نوین ۴ـ۲ـ۳ـ۱ بازی می کرد ، دایی تیمش را این بار ۴ـ۴ـ۲ به زمین فرستاد . شاید برای تیمی که بیشتر بازیکنانش در لیگ ایران با سیستم های دیرین ۴ـ۴ـ۲ و حتا سنتی ۳ـ۵ـ۲ بازی می کنند ، بهتر باشد.

رحمتی و نیاز به اعتماد به نفس :

رحمتی استیل بدنی و عکس العمل های انفجاری فوق العاده ای دارد که می توان او را بوفون ایتالیایی ایران نامید . اما مهدی گاه و بیگاه به سختی ترس و دودلی دارد در خروجهایش از دروازه . همین هم نقطه ی ضعف بزرگی برای او شده . دروازه بان شماره یک ملی باید بداند در چه جایگاهی است و کمی هم اعتماد به خودش را بیشتر کند .

فراتر از انتظار :

در روزی که همه خوب بودند در حد توان خود ، حسینی و عقیلی بسیار بهتر از آنچه تصور می رفت کار کردند . بخصوص هادی عقیلی جوان که حالا حالا ها هم می تواند برای ایران مفید باشد .جوانان دیگر چون شجاعی و رضایی هم در غیاب بزرگان روسپید بیرون آمدند.

بانکهای ملت و پاسارگاد در تبلیغات اماراتی ها :

دیدن بیلبوردهای تبلیغاتی بانک پاسارگاد و بانک ملت هم در نگاه تبلیغاتی جالب و دور از انتظار بود . بانک پاسارگاد با ویژگی نیمه خصوصی یا شایدم خصوصی بودنش به کنار اما به بازی آمدن بانک ملت بیشتر جلب توجه کرد برام .در هر حال امارات است و وجود خیل ایرانیانی که آنجا هستند . همچنین یکی از مزایای دنیای مدرن و سایبری در همین است که در نقطه ای خارج از منطقه ی جغرافیایی کشور توجه خیل تماشاگران تلویزیونی داخل کشور را معطوف به تجارت خود کرد . این هم از دنیای اقتصاد و تبلیغات.

روز آشتی ملی با فوتبال ملی :

گویا فشار عصبی بر روی تیم ملی در زمانی که در داخل کشور هستیم بیشتر است . این را می توان از مصاحبه ها و تند مزاجی های علی دایی هم دریافت . در هر حال این بازی ثابت کرد اگر فشارها و آنچه برخی خود خواسته یا دیگر خواسته بر تیم روا می دارند نباشد ، تیم ملی هم بهتر نتیجه می گیرد . فرصت اندک است و تیم ملی نیاز به آشتی و آرامش بیشتر دارد .